Uit het leven gegrepen”. Zo noemen we de gedeelde korte verhalen die ik hier regelmatig zal plaatsen. Het zijn korte verhalen die vertellen over de belevenissen en ervaringen van Miep van der Woude en door mij. Miep is pastor, trouwambtenaar en heilsoldaat. Zij komt vaak weer op een ander moment bij de mensen thuis dan ik als uitvaartbegeleider. Ik spreek persoonlijk alle verhalen voor u in. Het doel is u mee te nemen in de verhalen van anderen. We hopen dat dit voor u bijdraagt aan herkenning, een lach, inspiratie en misschien ook wel een traan. Alles mag er zijn…


Verlies is niet zozeer loslaten, maar anders leren vasthouden

De huizen waarin je als uitvaartverzorger komt zijn heel divers, maar dat geldt zeker ook voor de 
situaties en de mens. Niet één familie of uitvaartbespreking is dezelfde en verdriet is niet te meten aan de hoeveelheid tranen die er vloeien. De verhalen die worden verteld zijn vaak warm en soms zelfs grappig, maar soms ook vervuld met schuldgevoel. Anekdotes worden met elkaar uitgewisseld, herinneringen gedeeld en vaak leidt dat tot heel warme, zelfs gezellige gesprekken. 

Mensen die ik dat vertel, vinden dat soms raar overkomen. Een mens in rouw echter maakt verschillende stadia door. Natuurlijk zijn de omstandigheden van de gebeurtenissen wel heel bepalend hierin. Liefhebbenden kunnen kwaad zijn, verdrietig, teleurgesteld, wanhopig, verloren, cynisch en zelfs agressief. Maar toch ook is er altijd wel een moment van humor. Hoe clichè ook: Rouwen doe je toch echt met een lach en een traan. Als mensen zich verontschuldigen voor een uit-de-hand-gelopen lachbui herinner ik ze graag hieraan. Zelf ben ik altijd wel blij voor de familie als ze het zo kan beleven, want het delen in verdriet maakt dat er weer een stukje wordt afgesloten in een rouwproces. Prof dr. Manu Keirse beaamt regelmatig dat voor omgaan met rouw geen vast patroon noch vast tijdspad is. Wel van belang is het met elkaar delen van pijn, herinneringen en ook schuldgevoelens. Je hoeft niet schuldig te zijn om je schuldig te voelen, aldus Manu. Blijf naar elkaar luisteren naar elkaar en begrip tonen. En vergeet vooral niet om (jonge) kinderen betrekken. Zij kunnen zich nog weleens ongehoord voelen.

Patty-Lou Leenheer