Afscheid nemen van je spullen

Nu het praten over doodgaan stapje voor stapje steeds minder taboe is, kom ik steeds vaker al voor een overlijden aan de keukentafel bij mensen. Ik moet bekennen dat ik dat hele leuke gesprekken vindt om te hebben. Immers praat ik dan met mensen die hun verhalen kunnen en willen delen. Er wordt gelachen en soms wordt ook een traantje weggepinkt. Openhartigheid doet ook dat met een mens en dat is heel mooi. 

Uit die verhalen haal ik alles wat nodig is om de vertaling te maken naar passende en wenselijk uitvaartwensen voor wanneer ze er niet meer zijn. Zulke gesprekken zijn waardevol, als was het maar dat ze bijdragen aan rust. Laatst zei een mevrouw na afloop van onze ontmoeting lachend tegen me “Zo, dat is dan helder. Jij werkt ons gesprek en mijn wensen lekker uit en stuurt het op, ik stop het in de kluis met een adressenlijst en de uitvaartpolis en nu ga ik weer lekker door met leuke dingen doen”. Ze was oprecht opgelucht dat ze haar kinderen hiermee kon ontzorgen. Gelukkig maar.

En toch had ook zij nog een vraag. “Mijn hele leven heb ik mijn spulletjes gekoesterd. Ze zijn mijn vertrouwde omgeving en aan alles kleven dierbare herinneringen. Ik zou het heel naar vinden als daar op de een of andere manier aan voorbij zou worden gegaan, bijvoorbeeld wanneer ik ziek word en er niets meer zelf mee kan. Dan moeten mijn kinderen dat allemaal opruimen en zij hebben het al zo druk. Bovendien vind ik het eigenlijk wel fijn om misschien toch nu al mijn spullen uit te zoeken, verhalen erover te delen of sommige dingen al cadeau te doen aan familieleden”. Ik begreep haar relaas en realiseerde me dat ik deze op verschillende manieren wel vaker krijg. Er komt een moment in je leven dat je inderdaad in alle zorgvuldigheid aan de slag wilt gaan met je spullen. Dat is niet alleen voor jou, maar ook voor je familie een vorm van afscheid nemen. Dat kan bij leven zijn, maar dat geldt ook voor de nabestaanden na een overlijden. Van sieraden, serviesgoed, de klok en foto’s uit eerdere generaties tot de piano. Alles door je handen laten gaan, zijn emotionele, intensieve momenten, weet ook ik uit ervaring.

En dus ging ik wandelen met mijn goede (zakelijke) vriendin Suzanne van t Pad Bosch – de Leeuw. Zij is eigenaresse van organizingyourlife.nl Zij vertelde me dat zij mensen hierin ook kan begeleiden. Bijvoorbeeld om samen met iemand te gaan zitten en letterlijk en figuurlijk bezittingen te inventariseren. Ze legt deze inventarisatie vast zodat er overzicht en uiteindelijk rust ontstaat. Het kan ook zijn dat nabestaanden ‘verdwalen’ in het opruimen van het ouderlijk huis en wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken, want ook daar biedt Susanne begeleiding.

Ik gun iedereen een goede begeleiding die past bij hen, zowel in mijn dienstverlening als vanuit de mensen met wie ik werk. Heeft u dergelijke vragen of dilemma’s rond een overlijden, neem dan eens contact op met mij of Susanne. Wij gaan graag vrijblijvend met u om tafel.

Over uitvaart- en overlijdenspolissen

Over polissen krijg ik veel vragen en deze beantwoord ik graag. Sterker nog, onderdeel van mijn dienstverlening is dat ik vaak degene ben die overlijdens-, levens- of uitvaartpolissen instuur naar de betreffende verzekeraar en tot uitkering laat komen aan u. Vaak gaat het dan over polissen die een sommen-bedrag uitkeren tot ongeveer € 6000. Voor veel nabestaanden een nogal een zoektocht of er nog polissen zijn en onder welke verzekeraar die dan tegenwoordig vallen. Verzekeraars worden namelijk nogal eens overgenomen, dus dat kan ingewikkeld worden. Ik help daar graag bij.

Vlak voor en na de oorlog was het niet heel ongebruikelijk dat bij geboorte een overlijdenspolis werd afgesloten. Je moet je bedenken dat families daar wekelijks of maandelijks premies voor betaalden aan ‘de bode’. Hoewel de polissen doorgaans niet waardevast zijn en dus veelal (nog maar) een klein bedrag uitkeren, ervaart men het toch wel zo passend deze polissen wel in te sturen. Al was het maar uit eerbetoon voor de ouders die daar ooit hard voor hebben gewerkt.

Eveneens onderdeel van mijn nazorg is het nabestaandenloket. U krijgt een persoonlijke inlog en dan kunt u online aan de hand van een ‘afvinklijstje’ allerlei zaken afwikkelen. Een snelle en efficiënte manier om overzichtelijk na een overlijden lidmaatschappen op te zeggen en te worden meegenomen in hoe de dingen werken.

Mocht u niet weten of er polissen zijn, dan kan het Verbond van Verzekeraars uitkomst bieden. De kunnen in een centraal register alles nagaan. Een aanvraag die alleen u als nabestaande kan doen. Heeft u vragen over uitvaart,-levens- of overlijdensverzekeringen, dan raad ik u aan eens te bellen met Beta-Financieel. Hun team levert goed en eerlijk advies over de do’s & don’ts binnen uw situatie.

Het verschil tussen empathie & compassie

Mensen vragen mij weleens hoe ik mijn werk volhoud. “Je ziet zoveel verdriet en leed, wat doet dat eigenlijk met jou”? Steevast antwoord ik dat ik een kwetsbaar, zinvol en prachtig vak heb. Daar waar ik het verschil kan maken voor anderen door mij in te leven en zo optimaal kan geven wat iemand nodig heeft.  Ik had me tot voor kort nog niet eerder echt verdiept in het onderscheid tussen de twee. Maar ik maak wel degelijk onderscheid tussen empathie & compassie.

Wanneer je empathisch bent, voel je wat een ander voelt. Je doorleeft het leed en deelt het verdriet wat iemand ervaart. De negatieve gevoelens die daarbij horen, kunnen echter ook zwaar worden. Zo zwaar dat het bijna niet vol te houden is. 

Wanneer je vanuit compassie de helpende hand toereikt, dan bekommer je je om andermans lijden, maar neemt geen emoties over. Dat maakt dat je beter in staat bent om een ander te helpen en in te voelen hoe je dat concreet moet doen. 

In het boek van Rutger Bregman ‘De meeste mensen deugen’, wordt dat heel mooi als volgt beschreven:

“In tegenstelling tot empathie kost compassie geen energie… Compassie is meer beheerst, afstandelijker en constructiever. Het laat je niet delen in het lijden van de ander, maar helpt je wel diens leed te zien. En belangrijker nog: het helpt je om in actie te komen. Compassie geeft energie. Want zeg nu zelf: als een kind bang is voor het donker wil je als ouder niet in een hoekje van de kamer meehuilen (empathie). Nee, je wilt troosten en geruststellen (compassie).”

We kunnen dus met elkaar duurzaam helpend zijn wanneer we ons inleven in iemands belevingswereld. Waar iemand vandaan komt, waarom iets met iemand iets doet. Je beschermt jezelf dan eveneens en laten we eerlijk zijn, zelfzorg is nodig om blijvend voor anderen te kunnen zorgen. En dat geldt dus ook voor mij.

Lukt me dat altijd? Zeker niet. Bij iedere familie die ik ontmoet zijn er één of meerdere momenten waar ik totaal empathisch ben en leed doorvoel. Ik vind dat niet erg, want voor mij betekent het dat ik als mens ook best kwetsbaar mag zijn. Uitvaartzorg is mensenwerk en gaat immers over kwetsbaarheid.

4 reacties

  1. Hester schreef:

    Best een duidelijk verhaal eigenlijk. Toch liggen deze begrippen griezelig dicht bij elkaar en worden ze vaker door elkaar gehaald. Als ze het bijvoorbeeld hebben over iemands empatische vermogen, neem ik aan dat ze bedoelen, dat iemand zich in de ander kan inleven, zonder exact hetzelfde te voelen. Maar het is goed om hier zo duidelijk omschreven te zien wat het verschil is.

    • admin schreef:

      Beste Hester, je hebt helemaal gelijk. Ieder’s vermogen aan te sluiten bij het sentiment dat leeft is van belang in lastige tijden he? dank voor je reactie.

  2. Asli schreef:

    Mooi verwoord Patty.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *